دفن مردگان در کشورهای مختلف + کدام کشورها مرده را می سوزاند

مرگ رویدادی مشترک میان همه انسان ها است و با این حال، دفن مردگان در کشورهای مختلف و در هر نقطه جهان چنان متفاوت است که می توان آن را آینه ای از باورهای مذهبی، اجتماعی و زیست محیطی یک ملت دانست. از تشییع جنازه رسمی و مفصل در کلیساهای اروپا گرفته تا آتش سپاری های پر رمز و راز بر کرانه گنگ در بنارس یا تدفین دوستدار محیط زیست در جنگل های شمال استکهلم، هر دین و آیینی تلاش می کند تا مراسم کفن و دفن مردگان خود را به بهترین شکل ممکن انجام بدهد.

دفن مردگان در کشورهای مختلف چگونه است

در ادامه اطلاعات جامعی پیرامون روشهای دفن مردگان در کشورهای مختلف دنیا بیان خواهیم کرد:

دفن سنتی در کشورهای اسلامی

در دین مبین اسلام جسد انسان پس از تغسیل با آب پاک، در کفن سفید و بدون تابوت مستقیما در خاک گذاشته می شود؛ آن هم در کوتاه ترین زمان ممکن تا حرمت جسد حفظ گردد. بدن به پهلوی راست و رو به قبله قرار می گیرد و خاک نمادی از بازگشت به سوی پروردگار دانسته می شود. در اکثر کشورهای مسلمان از ایران و عربستان تا اندونزی هر نوع سوزاندن جسد حرام به شمار می آید.

دفن در تابوت و خاکسپاری مسیحی در اروپا و آمریکا

مسیحیان کاتولیک و پروتستان معمولا مردگان را در تابوت چوبی یا فلزی قرار می دهند و پیش از خاکسپاری مراسم وداع، نیایش، سرود و خواندن مرثیه در کلیسا یا خانه متوفی برگزار می شود. خاک ریختن نمادین بر تابوت و زمزمه جمله از خاک آمدیم و به خاک باز می گردیم بخشی آیین دفن مردگان در این کشورها است.

دفن در زمین های جنگلی در کشورهای اسکاندیناوی

محدودیت زمین و دغدغه محیط زیست سوئد، نروژ و فنلاند را به سوی قبرستان های جنگلی کشانده است؛ در این روش، تابوت های تجزیه پذیر بدون سنگ قبر بزرگ در دل جنگل های پهناور دفن می شوند تا طبیعت روند بازگشت بدن به خاک را کامل کند.

دفن در مقبره های خانوادگی در آمریکای لاتین و جنوب اروپا

در مکزیک، آرژانتین، اسپانیا و ایتالیا خانواده ها قطعه ای اختصاصی یا مقبره ای طبقاتی برای دفن مردگان تدارک می بینند تا همه نسل ها در کنار هم به خواب ابدی بروند. این پیوستگی مکانی، نشانه ای از تقدس خانواده و اعتقاد به یاری اموات برای زندگان محسوب می شود.

دفن در مکان های عمومی در کشورهای پرجمعیت

در شهرهای پرجمعیت هندوستان و اندونزی، دولت ها گورستان های عمومی با هزینه اندک فراهم می کنند؛ تشریفات دفن مردگان به صورت حداقلی است و پس از چند سال قبر دوباره به مرده جدیدی واگذار می شود تا کمبود فضا جبران گردد.

دفن هوایی در تبت

پیروان بودیسم تبتی جسد را بر فراز کوهسار قرار می دهند تا لاشخورها آن را بخورند؛ آنان معتقدند که جسم ظرف تهی است و خوراک پرندگان، عملی سخاوتمندانه در قبال چرخه حیات به حساب می آید.

دفن در تابوت های آویزان در فیلیپین

مردم کانوکانی در ساداگا تابوت هایی چوبی را بر صخره های عمودی می آویزند؛ از نظرشان هرچه تابوت بالاتر باشد، روح متوفی به آسمان نزدیک تر است و مسیر نیایش کوتاه تر می شود.

دفن مردگان در غارهای سنگی اندونزی

طایفه توراجا در سولاوسی جسد را سال ها در خانه نگه می دارند تا مراسم بزرگ برگزار گردد؛ سپس مردگان در غارهای آهکی یا تابوت های سنگی بالای صخره قرار می گیرند و هر چند سال یک بار از قبر بیرون آورده شده و لباس نو پوشانده می شوند.

مومیایی کردن مرده در قبایل آفریقایی و پاپوآ

قبیله آنگا در پاپوا گینه نو مردگان را سه ماه روی دود آتش می نشانند تا خشک و مومیایی شوند؛ جسد نشسته سپس بر پرتگاه روستا نصب می گردد تا حافظ ساکنان شمرده شود. نمونه های کوچکتر این رسم در جنوب سودان و اتیوپی نیز دیده می شود.

کدام کشورها مرده را می سوزاند

کِرِماسیون (Cremation) یا همان سوزاندن مرده، یکی از روش های رایج دفن مردگان در برخی فرهنگ ها و مذاهب است که در آن پیکر فرد متوفی در دمای بسیار بالا در کوره ای مخصوص سوزانده می شود تا به خاکستر تبدیل شود. این خاکستر معمولا در محفظه ای به نام خاکستردان یا ظرف یادبود نگهداری شده یا در مکانی خاص مانند طبیعت، دریا یا مقبره خانوادگی پراکنده می شود.

در هند، نپال و برخی کشورهای آسیای جنوب شرقی، کرماسیون (سوزاندن مرده) ریشه در آیین های هندو و بودایی دارد.
در کشورهای غربی مانند آمریکا، کانادا، ژاپن و برخی کشورهای اروپایی، کرماسیون به دلیل هزینه کمتر، حفظ محیط زیست و کمبود فضای گورستان ها رو به افزایش است.

سوزاندن جسد در هند – یک رسم مذهبی قدیمی

برای هندوها، گمان می رود که آتش، عناصر جسمانی را به پنج عنصر کیهانی بازمی گرداند و خاکستر در رود مقدس گنگ رها می شود تا روح به موکشا (رهایی از چرخه تناسخ) دست یابد. سوزاندن جسد بر تل های چوبی بنارس، آیینی چند هزار ساله است که هنوز هر روز تکرار می شود.

ژاپن و رسم سوزاندن جسد با احترام فرهنگی

ژاپن با نرخ ۹۹٫۹ درصدی کرماسیون، رکورددار جهان در سوزاندن مردگان است. کمبود قبرستان، هزینه بالای خاکسپاری و آموزه های بودیستی پیوست روح به چرخه حیات، بازماندگان متوفی را به انتخاب سوزاندن مرده شان ترغیب می کند.

سوزاندن مردگان در تایلند و کشورهای بودایی

در تایلند، لائوس و کامبوج، خاکستر به منزله رهاسازی روح تلقی می شود. پیکر معمولاً در صحن معبد پس از مراسم نیایش و تلاوت سوتراها سوزانده می شود. میزان کرماسیون (سوزاندن مرده) در تایلند حدود ۸۰ درصد از تعداد کل مردگان این کشور گزارش شده است.

چرا برخی کشورها مرده را می سوزاند

در آمریکا میزان کرماسیون از ۵۶ درصد در ۲۰۲۰ به بیش از ۶۱ درصد در ۲۰۲۴ رسیده است و براساس پیش بینی NFDA تا سال ۲۰۴۵ به ۸۲ درصد خواهد رسید. کانادا هم با ۷۶ درصد سوزاندن اجساد مردگان، در میان بالاترین ها قرار دارد؛ در آلمان و بریتانیا تعداد مرده هایی که جسدشان سوزانده می شود از ۷۰ درصد عبور کرده است.

قوانین سوزاندن جسد

اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۹ انتشار گازهای ناشی از کرماسیون (سوزاندن جسد مردگان) را پایش می کند و برای فیلترهای جیوه و کاهش مصرف انرژی معیارهایی سخت گیرانه وضع کرده است؛ شهرهایی مانند بارسلون و آمستردام نیز مالیات زیست محیطی برای هر سوزاندن تعیین کرده اند. جزئیات فرآیند کرماسیون به ترتیب زیر است:

1. جسد در تابوت یا محفظه ای ساده قرار می گیرد.
2. داخل دستگاه مخصوص کرماسیون گذاشته می شود که دمایی بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ درجه سانتی گراد دارد.
3. فرآیند سوزاندن بین یک تا سه ساعت طول می کشد.
4. در پایان، تنها بقایای استخوانی باقی می ماند که خرد شده و به شکل خاکستر در می آید.

کشورهایی که بین دفن و سوزاندن مرده، حق انتخاب دارند

در کشورهای توسعه یافته، گزینه های تدفین سبز، تابوت سپاری سنتی و سوزاندن جسد در کنار هم برای مردگان وجود دارند. در ایالات متحده ۳۳ درصد همچنان خاکسپاری را برمی گزینند؛ در استرالیا، بریتانیا و آلمان نسبت دفن به سوزاندن اجساد تقریبا ۳۰ به ۷۰ است.

باورهای مردم دنیا بر شیوه دفن مردگان

در دین اسلام دفن جسد در خاک بکر، در آیین مسیحیت خاکسپاری با نیایش، در آیین بودیسم و هندوئیسم سوزاندن جسد برای رهایی روح، و عقاید بومی آفریقا یا آمریکای لاتین تلفیقی از ارواح نیاکان و مسیحیت را توصیه می کند؛ نتیجه آن که مردم هر کشوری به گونه ای متفاوت و با هدف آرامش متوفی و تسلای بازماندگان، دفن مردگان خود را به شکل خاصی انجام می دهند.

گوناگونی آیین دفن مردگان در کشورهای مختلف نشان می دهد انسان ها، باورهای مختلفی برای وداع با عزیزان شان بر می گزینند. چه جسد مرده در سکوت جنگل به خاک سپرده شود، چه خاکسترش در رود مقدس رها گردد، یا در حریق سوزان معبدی بودایی به آسمان رود، هدف همه ادیان همواره احترام به متوفی است.