ترسناک ترین و عجیب ترین مراسم تدفین در دنیا

در این مقاله با عجیب ترین مراسم تدفین در دنیا که برخی از آنها بسیار ترسناک می باشند آشنا خواهید شد. مرگ آخرین ایستگاه زندگی است؛ اما شیوه مواجهه هر فرهنگ با این واقعیت، داستان متفاوتی روایت می کند. در برخی نقاط جهان، باورهای مذهبی، کمبود زمین قبرستان یا حتی دغدغه حفظ پیوند با مردگان چنان پررنگ است که آیین های تدفین را به صحنه هایی خوف انگیز و شگفت انگیز تبدیل می کند. در ادامه با تعدادی از ترسناک ترین و عجیب ترینِ آیین های کفن و دفن مردگان آشنا می شوید.

ترسناک ترین مراسم تدفین

مراسم مرده خواری

در برخی فرهنگ های باستانی، خوردن گوشت مردگان بخشی از آیین سوگواری و وداع با عزیزان از دست رفته است. مراسم مرده خواری که امروزه بسیار نادر شده، در گذشته نه چندان دور در مناطقی از پاپوآ گینه نو و برخی قبایل بومی برزیل به طور جدی رواج داشت. در باور این مردم، با خوردن گوشت فرد درگذشته، بخشی از وجود او در کالبد بازماندگان باقی می ماند و نوعی پیوند روحی با مرده برقرار می شد. همچنین در برخی مناطق محروم، این رسم راهی برای تامین گوشت مصرفی خانواده یا قبیله نیز به شمار می رفت، به ویژه زمانی که منابع غذایی به شدت محدود بود.

رسم سوزاندن مرده

در فهرست ترسناک ترین مراسم تدفین، رسم سوزاندن مرده یکی از شناخته شده ترین و در عین حال هولناک ترین آیین های مرگ و میر در دنیاست. این رسم که به نام کرماسیون نیز شناخته می شود، در بسیاری از فرهنگ ها مانند هندوئیسم، بودیسم و برخی جوامع بومی آسیای شرقی یا آمریکای لاتین، به عنوان راهی برای رهایی روح از جسم انجام می شود.

سوزاندن پیکر مرده، اغلب در فضای باز، در میان آتش و چوب های مقدس، همراه با سرودهای مذهبی یا آیینی صورت می گیرد. اما آنچه این مراسم را برای بسیاری از افراد به ویژه در فرهنگ های دیگر ترسناک می کند، نه فقط شعله های عظیم آتش، بلکه نمایش آشکار مرگ و تجزیه جسم انسان است. دیدن خاکستر شدن بدن عزیزان، احساس وحشت را با خود به همراه دارد.

سوزاندن بیوه ها (ساتی)

در میان ترسناک ترین مراسم تدفین در جهان، آیین ساتی یکی از شنیع ترین و دردناک ترین رسوم تاریخی به شمار می رود. این رسم که برای قرن ها در برخی مناطق هند رواج داشت، زنان بیوه را مجبور می کرد پس از مرگ شوهران شان، داوطلبانه یا با اجبار، خود را زنده زنده همراه با جسد شوهر بسوزانند.

باور مردم محلی این بود که زن با این کار، وفاداری خود را اثبات کرده و در دنیای پس از مرگ به همسرش می پیوندد. گاهی زنان در حالی به این آتش سپرده می شدند که از شدت ترس بیهوش بودند یا به زور نگه داشته می شدند.

این مراسم وحشیانه نه تنها نشانه ای از ظلم تاریخی بر زنان بود، بلکه یکی از ترسناک ترین اشکال تدفین در فرهنگ های سنتی به شمار می آید. خوشبختانه آیین ساتی از قرن نوزدهم با تصویب قوانین سفت و سخت در هند به طور رسمی ممنوع شد و امروز تنها خاطره ای هولناک از آن باقی مانده است.

مومیایی کردن اجساد زنده

یکی دیگر از خوفناک ترین آیین های تدفین مردگان جهان مربوط به فرقه ای مذهبی در ژاپن قدیم است که راهبان آن خود را در حالی که هنوز زنده بودند، مومیایی می کردند. این آیین که با نام سوکوشینبوتسو شناخته می شود، تجربه ای بسیار سخت و دردناک بود.

راهب ابتدا رژیم غذایی خاصی را دنبال می کرد تا چربی بدنش از بین برود، سپس در طول چند سال با مصرف گیاهان سمی و روزه داری مطلق، بدن خود را به مرز مرگ می رساند. در نهایت، او زنده زنده در تابوتی کوچک می نشست و دفن می شد.

راهبان باور داشتند این شیوه، بالاترین درجه تزکیه روح است و آن ها را به مقام جاودانگی می رساند. اگر جسد پس از مرگ بدون فساد باقی می ماند، او به عنوان مومیایی مقدس پرستش می شد. این آیین، یکی از وحشتناک ترین نمونه های تدفین در تاریخ بشر است.

بیرون آوردن مرده از قبر

یکی دیگر از ترسناک ترین و در عین حال عجیب ترین مراسم تدفین دنیا، آیین فامادیهانا یا نبش قبر در کشور ماداگاسکار است. در این رسم سنتی که هنوز هم در میان برخی قبایل مردم مالاگاسی رواج دارد، خانواده ها هر چند سال یک بار اجساد نیاکان خود را از دل خاک بیرون می آورند. سپس با پارچه های لباسی نو جسد آنها را پوشانده و به دورشان می رقصند، با آنها حرف می زنند و مانند مهمانی باشکوهی وقت می گذرانند.

هدف از این آیین، گرامیداشت یاد مردگان و تقویت پیوندهای خانوادگی میان نسل های مختلف است. اما برای افراد عادی، این مراسم بیشتر شبیه یک صحنه ترسناک از فیلم های وحشت است؛ چرا که لمس کردن استخوان های پوسیده، باز کردن تابوت ها و حمل اجساد در جشن، جلوه ای عجیب و تکان دهنده دارد. با وجود ترسناک بودن این مراسم، مردم ماداگاسکار آن را مایه افتخار و احترام به اجداد خود می دانند.

قطع انگشت همسر متوفی

رسم قطع انگشت که در میان قبیله دانی در پاپوآ گینه نو رواج داشت، یکی از خشونت آمیزترین و دردناک ترین آیین های سوگواری در جهان به شمار می رود. در این رسم، زنان خانواده فرد متوفی برای نشان دادن اندوه و وفاداری خود، بخشی از یکی از انگشتان شان را قطع می کردند. این کار نه تنها با درد جسمی همراه بود، بلکه نشانه ای از پیوند عمیق روحی با مرده محسوب می شد.

قطع انگشت اغلب بدون بی حسی و با ابزارهای ابتدایی انجام می شد؛ گاه با تیغ، چاقو یا حتی رشته ای طناب مانند که با آن جریان خون را قطع و سپس انگشت را می بریدند. این سنت برای هر مرگ تکرار می شد و برخی زنان در طول زندگی خود چندین انگشت از دست می دادند. امروزه این رسم به دلیل مداخله نهادهای حقوق بشری تقریبا منسوخ شده، اما هنوز هم به عنوان یکی از ترسناک ترین اشکال ابراز اندوه در تاریخ بشر شناخته می شود.

خاکسپاری آسمانی

یکی از عجیب ترین مراسم تدفین که همزمان با حس احترام به طبیعت انجام می شود، آیین خاکسپاری آسمانی در تبت و برخی قبایل مغول است. در این رسم عجیب و تکان دهنده، جسد فرد فوت شده را به قطعات کوچک تقسیم می کنند و آن را در دل طبیعت رها می سازند تا پرندگان لاشخور، مخصوصا کرکس ها، گوشت آن را بخورند.

باور این جوامع بر آن است که با خورده شدن بدن توسط پرندگان، روح فرد به آسمان منتقل می شود و به چرخه هستی بازمی گردد. این آیین در عین سادگی، تصویری بسیار دلهره آور از مرگ ارائه می دهد و همین موضوع، آن را به یکی از ترسناک ترین روش های تدفین در جهان تبدیل کرده است. تدفین آسمانی نه تنها نشانی از باورهای عمیق معنوی مردم تبت است، بلکه نشان دهنده رابطه ای مقدس میان مرگ، طبیعت و پرواز روح به سوی آسمان محسوب می شود.

عجیب ترین مراسم تدفین

دفن در دریا

دفن مرده در دریا یکی از روش های غیرمتداول اما معتبر و تاریخی تدفین است که به ویژه در میان دریانوردان، ملوانان، و نیروهای نظامی دریایی رواج داشته است. در این نوع تدفین، جسد متوفی با رعایت آداب خاص، درون کفنی سنگین یا تابوتی بسته قرار داده می شود تا به اعماق دریا فرو رود. این رسم در گذشته به دلایل عملی انجام می شد؛ زمانی که کشتی ها در اقیانوس بودند و امکان بازگشت به خشکی برای خاکسپاری وجود نداشت.

در بسیاری از کشورها مانند آمریکا و بریتانیا، دفن در دریا طبق قوانین خاصی انجام می شود و نیازمند مجوز از سازمان های دریایی و محیط زیستی است. معمولا باید از مواد تجزیه پذیر استفاده شود و مکان دفن باید دور از مسیرهای کشتیرانی باشد.

از نظر معنوی، برخی افراد این نوع تدفین را نمادی از بازگشت انسان به طبیعت و هم زیستی با اقیانوس می دانند. دفن در دریا، هم یک عمل نمادین است و هم راهی برای احترام گذاری به سبک زندگی افرادی که عمرشان را در دریا گذرانده اند.

دفن مرده درون درخت

در میان عجیب ترین مراسم تدفین در دنیا، آیین عجیب و خاص قبایل تورجا در اندونزی جایگاه ویژه ای دارد. این قبایل اجساد مردگان خود را در کفن هایی شبیه به قایق قرار می دهند و سپس آن ها را داخل شکاف هایی در درختان بزرگ و کهن سال قرار می دهند؛ درختانی که یا طبیعی هستند یا از ابتدا با هدف تدفین کاشته شده اند. درون این درخت ها حفره هایی به سمت زمین وجود دارد که جسد در آن قرار می گیرد، بدون آن که به خاک سپرده شود یا سوزانده شود.

مردم تورجا معتقدند که درختان، موجوداتی زنده و مقدس بوده و می توانند همچون مادر، اجساد را در آغوش بگیرند تا روح فرد آرام آرام به جهان دیگر منتقل شود. این روش دفن، به ویژه برای نوزادان و کودکان کاربرد دارد؛ زیرا باور دارند درخت می تواند به رشد دوباره روح کودک در جهان دیگر کمک کند. آنچه این مراسم را در فهرست ترسناک ترین تدفین های دنیا قرار می دهد، نه فقط شکل غیرمعمول آن، بلکه تصویری است که از جنازه های آویزان یا فرو رفته در بدنه درختان ایجاد می شود. در برخی موارد این اجساد حتی با گذشت سال ها به شکل نمادین تزیین می شوند و خانواده ها برای آنها هدیه می برند.

تدفین در تابوت فانتزی

رسم عجیب ساخت تابوت های فانتزی در کشور غنا، تلفیقی از ترس، طنز و نمادگرایی فرهنگی است. در این رسم تابوت مردگان به صورت اشیاء یا حیواناتی طراحی می شود که با شغل، علایق یا شخصیت فرد در زمان زنده بودنش مرتبط هستند. برای مثال، ماهیگیران را در تابوت هایی به شکل ماهی دفن می کنند، یا کسانی که عاشق نوشابه بوده اند، در تابوتی به شکل بطری به خاک سپرده می شوند.

این تابوت ها با رنگ های شاد، جزئیات عجیب و اغلب اندازه های بزرگ ساخته می شوند و در نگاه اول شاید بیشتر شبیه یک اسباب بازی غول پیکر باشند تا وسیله ای برای دفن مردگان. با این حال پشت این ظاهر فانتزی، نگاهی خاص به مرگ نهفته است؛ جایی که مردن نه یک غم بزرگ، بلکه گذر به دنیایی دیگر با شکلی خلاقانه و نمادین محسوب می شود. این آیین تدفین عجیب و غریب، اگرچه رنگارنگ است، اما برای بسیاری هولناک و عجیب به نظر می رسد.

اعتصاب غذا بازماندگان متوفی

در بسیاری از قبایل آفریقایی، مراسم تدفین تنها به خاکسپاری محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از آیین های پیچیده و گاه ترسناک را در بر می گیرد. برای مثال، در قبایل زولو در جنوب آفریقا، پس از مرگ یک فرد، خانواده او وارد دوره ای از سوگواری سخت می شوند. در این مدت، اعضای خانواده موهای سر خود را می تراشند، لباس های سیاه می پوشند و از خوردن برخی غذاها یا شرکت در فعالیت های روزمره خودداری می کنند. این آیین ممکن است چند ماه به طول بینجامد و نشانه ای از احترام زیاد به روح اموات باشد.

همچنین در قبایل دانگبا، شرایط حتی سخت تر است. خانواده متوفی باید تا یک سال از خانه بیرون نروند و به طور کامل در فضای بسته به عزاداری و دعا بپردازند. این انزوای طولانی مدت، علاوه بر بار روانی بالا، از نظر فرهنگی نیز نوعی پیوند روحی با مرده تلقی می شود. این آیین ها گرچه برای بومیان دارای معنای عمیقی هستند، اما برای دیگر مردم دنیا یکی از عجیب و غریب ترین شکل های سوگواری در جهان به حساب می آیند.

جشن و پایکوبی در مراسم تدفین

مراسم تدفین با اشک، سوگواری و سکوت همراه است؛ اما در برخی مناطق فیلیپین، این تصور به کلی دگرگون می شود. در روستاهایی مانند ساگادا و بخش هایی از اقوام ایگوروت، مراسم مرگ با جشن، پایکوبی، موسیقی و حتی شوخی همراه است. خانواده متوفی نه تنها گریه نمی کنند، بلکه با برپایی مراسمی شاد، تلاش می کنند روح فرد را با خوشحالی و احترام به دنیای دیگر بدرقه کنند. آنها بر این باورند که گریه و اندوه بیش از حد، باعث آزار روح مرده شده و او را از آرامش بازمی دارد.

مراسم ممکن است چند روز به طول بینجامد و شامل آوازخوانی، رقص های سنتی و حتی پذیرایی مفصل از مهمانان باشد. گاه جسد متوفی نیز در خانه نگهداری می شود تا مهمانان بتوانند با او خداحافظی کنند.

شمع در کنار تابوت

در بسیاری از فرهنگ ها روشن کردن شمع در کنار تابوت بخشی از مراسم تدفین است، اما در برخی مناطق این کار رنگ و بوی خاص و حتی عجیب و غریب تری به خود می گیرد. مردم بر این باورند که شمع، نه تنها نمادی از روشنایی روح در تاریکی مرگ است، بلکه نقشی حفاظتی در برابر ارواح سرگردان یا نیروهای شیطانی دارد.

در برخی از روستاهای اروپای شرقی و بخش هایی از آمریکای لاتین، شمع ها باید بی وقفه تا پایان مراسم بسوزند و اگر خاموش شوند، نشانه ای شوم و هشدار دهنده تلقی می شود.

در برخی باورهای خرافی، تعداد و محل قرارگیری شمع ها نیز معنا دارد. مثلا چهار شمع در چهارگوش تابوت، نمادی از محاصره روح برای جلوگیری از بازگشت او به دنیای زندگان است. این فضای رعب انگیز، با بوی دود، سکوت اطراف و نوسان شعله ها، صحنه ای رازآلود و در عین حال هراس آور می آفریند؛ تا جایی که حتی برخی از حاضران جرأت نزدیک شدن به تابوت را ندارند.