داستان روزه کله گنجشکی برای کودکان

توی این مقاله می خوایم براتون داستان روزه کله گنجشکی از تجربه یه دختر کوچولو با روزه کله گنجشکی تعریف کنیم؛ داستانی که هم قشنگه، هم آموزنده، و هم پر از حس خوب ماه رمضان…

ماه رمضان برای همه ی ما، ماهی پر از خاطره، بوی مهربونی و صدای دلنشین اذانه. توی این ماه قشنگ، خیلی از بچه ها با دیدن مامان و باباشون که سحری می خورن و تا شب روزه می گیرن، دلشون می خواد که اونا هم مثل بزرگ ترها روزه بگیرن. اما خب، بدن کوچولو و ناز اون ها هنوز آمادگی کامل نداره.

اینجاست که یه چیزی به اسم روزه کله گنجشکی به کمک میاد! یه روزه کوچولو و قشنگ مخصوص بچه ها که هم دلشون شاد می شه، هم کم کم با معنی و حال و هوای روزه داری آشنا می شن.

داستان روزه کله گنجشکی

فاطمه کوچولو با صدای قشنگ اذان صبح از خواب بیدار شد. خواب آلود از تخت پایین اومد و آهسته رفت سمت آشپزخونه تا یه لیوان آب بخوره. اما تا رسید، دید مامانش داره سفره ی سحری رو جمع می کنه.

متعجب گفت:
– مامانی! داری چی کار می کنی؟ الان صبحونه ست؟ تو داری صبحونه می خوری؟

مامان لبخندی زد و گفت:
– نه عزیز دلم، من و بابات سحری خوردیم. چون ماه رمضونه و ما روزه می گیریم.

چشم های فاطمه گرد شد. گفت:
– وا! پس چرا منو بیدار نکردین؟ منم می خوام روزه بگیرم!

مامان با مهربونی گفت:
– تو هنوز کوچولویی گلم. روزه گرفتن برای تو واجب نیست.

اما فاطمه با اصرار گفت:
– منم می خوام مثل شما باشم. قول می دم گریه نکنم!

مامان خندید و گفت:
– باشه عزیزم، فردا صبح بیدارت می کنم که با ما سحری بخوری.

اون شب، فاطمه زودتر از همیشه خوابید تا بتونه قبل از اذان بیدار شه. مامانش هم سر قولش موند و صبح زود فاطمه رو برای سحری بیدار کرد.

فاطمه با ذوق سحری خورد و بعد با مامانش کنار سجاده نشست و نمازشو خوند. بعدش دوباره رفت خوابید.

صبح که بیدار شد، یه کمی دلش ضعف رفت. داشت می رفت سمت یخچال تا یه لقمه بخوره که یهو یادش افتاد روزه ست! در یخچال رو بست و گفت:
– نه، فاطمه! تو امروز روزه ای!

رفت تو اتاقش و شروع کرد با عروسک هاش بازی کردن. سعی کرد حواسش رو پرت کنه تا کمتر گرسنگی حس کنه.

ظهر که شد، مامانش صداش کرد و گفت:
– فاطمه جان، بیا یه کمی غذا بخور عزیز دلم.

فاطمه اخم کرد و گفت:
– ولی مامان! اگه بخورم که روزم باطل می شه!

مامان با لبخند گفت:
– نه گلم، تو که روزه کله گنجشکی گرفتی. این نوع روزه مخصوص بچه های کوچولوعه. اونا می تونن تا ظهر روزه بگیرن و بعدش یه کمی غذا بخورن.

فاطمه کنجکاو شد و پرسید:
– مامان، روزه کله گنجشکی یعنی چی؟

مامان گفت:
– یعنی یه جور روزه تمرینی برای بچه ها. شما هنوز کوچولو و ضعیفین و نباید به خودتون فشار بیارین. تا وقتی که بزرگ شی، می تونی این جوری روزه بگیری.

فاطمه با چشم های درشت پرسید:
– پس کی من می تونم مثل شما روزه کامل بگیرم؟

مامان گفت:
– وقتی نه ساله شدی، اون موقع دیگه برات واجب می شه و می تونی کامل روزه بگیری.

فاطمه با خیال راحت یه کم غذا خورد و بعدش هم دوباره با اسباب بازیاش سرگرم شد.

شب که اذان مغرب پخش شد و همه افطار کردن، بابای فاطمه بهش گفت:
– دختر نازم! روزه کله گنجشکیت قبول باشه!

فاطمه لبخند زد، لپاش قرمز شده بود از ذوق. با خوشحالی گفت:
– مرسی بابایی! فردا به نرگس جون هم می گم که بیاد با هم روزه بگیریم!

داستان کوتاه روزه کله گنجشکی

مریم و مینا، دو خواهر کوچک، با دیدن والدینشان که برای سحری بیدار می شوند، تصمیم می گیرند آن ها نیز روزه بگیرند. مادرشان ابتدا مخالفت می کند، اما با اصرار دختران، موافقت می کند که آن ها روزه کله گنجشکی بگیرند. صبح زود با خانواده سحری می خورند و تا ظهر از خوردن و آشامیدن خودداری می کنند. در ظهر، مادرشان به آن ها غذا می دهد و توضیح می دهد که این نوع روزه برای کودکان مناسب است. این تجربه باعث می شود که مریم و مینا با مفهوم روزه داری آشنا شوند و برای روزه های کامل در آینده آماده شوند.​

داستان در مورد روزه کله گنجشکی

یک شب از صدای برخورد قاشق و بشقاب از خواب بیدار شدم و دیدم که خواهر و برادر بزرگ ترم مشغول جمع کردن سفره هستند. بلند پرسیدم، نصف شب همه با هم گرسنه تان شده است؟ مامان گفت: «امروز اوّلین روز ماه مبارک رمضان است. خداوند به بزرگ ترها تکلیف کرده است که هر سال یک ماه روزه بگیرند تا یاد کسانی بیافتند که غذا برای خوردن ندارند و به آن ها کمک کنند. گفتم، پس من هم می خواهم روزه بگیرم. مامان گفت: «خیلی هم خوب است. فقط کسی که روزه می گیرد، نباید از اذان صبح تا اذان مغرب چیزی بخورد. الان اذان صبح را گفته اند. اگر می خواهی، فردا قبل از اذان صبح بیدارت میکنم تا کنار هم سحری بخوریم.» گفتم، باشه و خوابیدم.

شب،قبل خواب به مامان گفتم، لطفاً سحر من را بیدار کنید. سحر مامان بیدارم کرد. خیلی خوابم می آمد. دست و صورتم را شستم. بابا دستی بر سرم کشید و گفت: «دیگر برای خودت مردی شده ای.»

سحری را خوردم و دوباره خوابیدم. ظهر که شد، صدای قاروقور از شکمم بلند شد. یکهو مامان از آشپزخانه صدایم زد. رفتم به آشپزخانه و دیدم مامان روی میز برایم غذا گذاشته است. گفتم مگر من روزه نیستم! گفت: «چرا پسرم، شما روزه کله گنجشکی گرفته ای.» گفتم این دیگر چه جور روزه ای است؟ گفت: «بچّه های کوچک به خاطر اینکه ضعیف تر هستند و نمی توانند تا شب گرسنگی را تحمّل کنند، می توانند موقع اذان ظهر غذا بخورند و دوباره تا اذان مغرب چیزی نخورند. به این می گویند روزه کله گنجشکی.»

بین خودمان باشد. کلّی خوش حال شدم. رفتم غذا را خوردم و تا شب چیزی نخوردم.

موقع اذان مغرب دوباره گرسنه ام شد. به مامان و بابا در چیدن سفره ی افطار کمک کردم و سر سفره کنار بابا نشستم تا اذان را بگویند. وقتی اذان را گفتند، بابا دست هایش را به سمت آسمان بلند کرد و گفت: «خدایا روزه همه ی ما، به خصوص اوّلین روزه کله گنجشکی آقا رضا را قبول بفرما.»

همه با خنده گفتیم الهی آمین.