عکس میوه های استوایی با اسم و مشخصات

میوه های استوایی از رنگارنگ ترین و جذاب ترین خوراکی های طبیعت هستند که علاوه بر ظاهر چشم نواز، طعمی متفاوت و خاص دارند. در این مقاله، مجموعه ای دیدنی از عکس میوه های استوایی با اسم برای آشنایی بیشتر با این شگفتی های گرمسیری گردآوری شده است. از خوشمزه ترین میوه های استوایی گرفته تا میوه هایی با خواص دارویی و ظاهر عجیب، همگی با تصویر و مشخصات معرفی می شوند. همچنین اگر به دنبال میوه های استوایی سبز رنگ هستید یا می خواهید با اسم میوه های استوایی ناآشنا آشنا شوید، این مطلب راهنمایی کامل و تصویری برای شماست.

میوه استوایی چیست

هر میوه ای که در محدوده جغرافیایی میان مدار رأس السرطان و رأس الجدی رشد کند، در دسته گرمسیری قرار گرفته و جزء میوه های استوایی بشمار می رود. این نواحی آب وهوای گرم، بارندگی بالا و رطوبت قابل توجهی دارند؛ در نتیجه میوه های استوایی معمولاً شیرین، معطر و سرشار از ریزمغذی ها هستند.

انواع میوه های استوایی

خوشمزه ترین میوه های استوایی شامل جابوتیکابا (انگور برزیلی)، میراکل (میوه جادویی)، فیجوآ، گیلاس برزیلی، سیب آکی، آکبیا، بائل فروت، تمشگ برزیلی، کوپوآکو و لوبیا بستنی هستند. این میوه های استوایی اغلب رنگارنگ، خوش طعم و غنی از ویتامین ها و آنتی اکسیدان ها بوده و در مناطق گرم و مرطوب رشد می کنند. در ادامه عکس میوه های استوایی با اسم و مشخصات آنها را بیان کرده ایم.

انگور برزیلی

میوه استوایی جابوتیکابا (انگور برزیلی) طوری است که گویی باغبانی خوش ذوق برای شگفت زده کردن همسایه ها، آنها را به درخت چسبانده است. ولی واقعاً میوه های درخت جابوتیکابا، به جای شاخه ها، بر روی تنه اصلی درخت می رویند؟ نام دیگر این درخت، انگور برزیلی «Jabuticaba»ست. این گیاه، بومی آمریکای جنوبی است و در کشورهایی مانند پاراگوئه، آرژانتین و برزیل می روید. این میوه به رنگ بنفش براق است و می توان آن را مستقیما از درخت چید و مصرف کرد. نگهداری آنها در باغ، به مراقبت زیادی نیاز دارد و سالها طول می کشد تا درخت میوه بدهد ولی وقتی به سن بلوغ برسد به میزان انبوه میوه تولید می کند.

شکوفه ها در محلی رشد می کنند که قرار است ساقه جدیدی از آن خارج شود. خود این میوه استوایی تا چهار سانتی متر قطر دارد و درون آن چهار هسته بزرگ وجود دارد. این میوه های استوایی علاوه بر کاربرد غذایی، برای مرطوب کردن پوست و درمان آسم و اسهال نیز کاربرد دارد. اگر لوزه هایتان متورم شده باشد، با استفاده از انگور برزیلی می توانید برای کاهش و التیام تورم استفاده کنید. با توجه به اینکه چندین ترکیب ضد سرطانی در آن یافت شده است شاید در آینده از آن برای درمان سرطان نیز استفاده شود. عجیب ترین میوه های

میراکل (میوه جادویی)

میوه میراکل «Miracle fruit» یا میوه استوایی جادویی، خاصیت جالبی دارد. پس از خوردن این میوه، چیزهای ترش طعم شیرین به خود می گیرند. اگر به عنوان مثال یک دانه از این میوه را بجوید، حتی لیمو برای شما طعم بسیار شیرینی، مانند آب نبات پیدا می کند. اثر آن یک یا دو ساعت باقی می ماند. این میوه یکی از شیرین کننده های قابل توجه طبیعی بوده و تقریبا در دنیای واقعی به قدر کافی شناخته نشده است. همان طور که از نام آن پیداست، میراکل فروت محتوی میراکولین است، نوعی گلیکوپروتئین که هنگام خوردن میوه جوانه های چشایی را می پوشاند.

میراکل گیاهی کند رشد بوده و ارتفاع آن در مناطق بومی خط استوا تا ۱۸ فوت و در غیر اینصورت تا ۵ فوت می رسد. گل ها گوچک هستند و رنگ آنها سفید می باشد. این میوه دربرگیرنده یک دانه می باشد. اگرچه این میوه های استوایی شیرین نیستند اما هنگامی که گوشت تازه میوه خورده شده و کاملا در دهان احساس شد، اثر قابل توجه آن اتفاق می افتد. مثل خوردن یک لیمو که با میراکل شیرین شده که همان طعم مرکبات را می دهد.

گیلاس برزیلی

گیلاس برزیلی«grumichama» از خوشمزه ترین میوه های استوایی بوده و نام یک گونه از تیره مورت است. گرومیچاما گونه ای از میوه های استوایی در معرض خطر انقراض است. گیلاس برزیلی، درختی کوچک از خانواده Myrtaceae میباشد که بومی نواحی جنوب شرقی برزیل می باشد. این گیاه برای اولین بار در سال ۱۸۲۱ در هاوایی شناخته شد. این درختچه به طور گسترده در مناطق استوایی و نیمه استوایی کاشته می شود.

میوه این درخت، سیاه رنگ است و طعم و ظاهری مانند گیلاس دارد. برخی از گونه های این درخت استوایی، میوه ای نارنجی رنگ دارند. میوه های نارس و سبزرنگ به مرور پس از رسیده شدن به رنگ قرمز و بنفش مایل به سیاه در می آیند. قطر میوه ی گرومیچاما با پوست نازکی که دارد، حدودا ۳ سانتی متر است. گوشت شیرین و آبدار این میوه به رنگ سفید-قرمز و سه دانه در هسته است. این میوه را می توان هم به صورت خام مصرف کرد و هم از آن برای تهیه ی ژله، مربا و پای استفاده نمود.

سیب آکی

آکی «Ackee» که به نام سیب آکی نیز نامیده می شود، میوه بومی کشورهای غرب آفریقا و درختی همیشه سبز است. این میوه را ابتدا کاپیتان william Bligh از جامائیکا به شهر کیف و باغ سلطنت کشاورزی منتقل کرد و در سال ۱۷۹۳ در انگلیس آن را به جامعه علمی کشاورزی معرفی نمود. احتمالا این میوه توسط کشتی بردگان از افریقای غربی به جامائیکا (در دریای کارائیب میان دو قسمت قاره امریکای شمالی و جنوبی) آورده شده است. بلندی درخت این میوه حدود ۱۰ متر است و از خانواده لیچی می باشد که در آسیای جنوب شرقی رشد می کند. این میوه متعلق به درختی به نام «Blighia sapida» از خانواده ی سرخالوها و چشالوها است. از میوه این درخت در غذاهای جاماییکایی استفاده می کنند. از خود میوه، هسته ها، برگ ها و حتی تنه درخت برای موارد دارویی هم میشه استفاده کرد.

آریل پوششی است که هنگام رشد اطراف دانه ی میوه به وجود می آید و در آکی بخش خوردنی میوه محسوب می شود. وقتی میوه می رسد، گوشت میوه از هم جدا شده و دانه های دو رنگ مشکی و سفید آن ها دیده می شوند که بافت نرم و اسفنجی و وزنی حدود ۱۰۰ الی ۲۰۰ گرم دارند. اگر پوسته گلابی مانند این میوه پیش از آنکه کامل برسد خورده شود، فرد به دلیل داشتن ماده ی سمی به نام هیپوگلیسین با مرگی دردناک مواجه خواهد شد. به همین دلیل آبی که میوه با آن پخته شده را دور می ریزند. برای استفاده از این میوه خوشمزه و مفید، باید صبر کرد تا میوه به رنگ قرمز یا نارنجی درآید و گوشت اسفنجی آن از دانه های مشکی سمی درون آن کاملا جدا شود. سپس آن را جوشاند و خشک کرد. از گوشت میوه آن با آرد، کره، شیر، نمک، فلفل، سس وورسترشایرسوفله درست میکنند.

آکبیا

یکی از بهترین گیاهانی که در چین به عنوان دارویی برای تقویت قدرت باروری استفاده می شود، آکیبا است. این میوه هم اکنون به صورت انبوه، کشت و تولید و در فروشگاه ها عرضه می شود. این گیاه بومی کشورهای ژاپن و کره است و گل هایی با عطر شکلات دارد؛ به همین دلیل نام دیگر آن میوه ی درخت شکلات است. البته خود میوه طعم شکلات ندارد. بسته به گونه و تیپ گیاه، شکل، اندازه و رنگ این میوه متغیر است. البته ظاهر معمول این میوه، استوانه ای یا دوک مانند است.

آکبیا به رنگ های سبز روشن، قهوه ای یا مایل به ارغوانی دیده می شود. قسمت قابل مصرف این میوه، گوشتی ژلاتینی است که دانه هایی ریز دارد و البته جدا کردن این دانه ها دشوار است. آکبیا هنگامی که برسد شکافته می شود و گوشت شفاف آن بیرون می زند که هنگام مصرف به همراه موز، میوه گل ساعتی و یا آب نارگیل آن را شیرین می کنند. با استفاده از شکاف هایی که روی غلاف میوه ایجاد می کنند، قبلا از رسیدن میوه آن را باید برداشت کنند. این میوه دانه های تلخی دارد که باید جویده شود. در آشپزی از پوسته آکیبا استفاده می کنند.

بائل فروت

بائل فروت «Bael» روی درختی به نام بکرایی «Aegle marmelos» رشد می کند که بومی کشور هند و بنگلادش است. رسیدن میوه استوایی بائل فروت روی درخت تقریبا یک سال زمان می برد! این درخت به دلایل مذهبی و همچنین پزشکی بسیار ارزشمند است. این سیب چوبی با ظاهری گرد دارد و بسیار شبیه گریپ فروت است؛ همچنین پوسته ی آن سخت و به رنگ سبز مایل به زرد و قهوه ای است.

برای خارج کردن گوشته نارنجی رنگ آن باید پوسته را شکست. گوشت این میوه ها در بسیاری موارد تلخ است. از کاربردهای این میوه می توان در درمان مشکلاتی مانند: زخم، یبوست، مشکلات تنفسی، اسهال و کمبود ویتامین ث استفاده کرد. بائل میوه استوایی سنگی و یا سیب طلایی از نام های دیگر این میوه به شمار می آید.

تمشک شمالی

این تمشک های زرد طلایی و کهربایی رنگ، نرم و آبدار هستند. تمشک شمالی منبعی غنی از ویتامین سی است. اندازه این میوه برابر با تمشک است. تمشک شمالی فقط باید پای درخت خورده شود! درختچه Rubus chamaemorus، یک گیاه وحشی دیگر است که میوه ای بسیار مشهور به نام کلاودبری «Cloudberry» یا همان تمشک شمالی دارد.

تمشک شمالی بومی قطب شمال و مناطق قطبی بوده و بسیار به خانواده تمشک و توت فرنگی نزدیک است. این گیاه کشت تجاری ندارد و فقط میوه های دستچین شده از کوهستان در فروشگاه ها یافت می شود؛ به همین دلیل به شدت گران قیمت است. چیدن تمشک شمالی منبع درآمدی برای افراد محلی به حساب می آید. افزایش تقاضا برای این میوه موجب چیدن بیش از حد آن و در نتیجه سبب وضع قوانینی در مناطق مختلف به منظور منع چیدن این میوه شده است.

میوه های استوایی سبز رنگ

میوه های استوایی سبز رنگ تنوع زیادی دارند و اغلب سرشار از ویتامین C، فیبر و آنتی اکسیدان هستند که در ادامه با 3 نوع از آنها آشنا خواهید شد:

کوپوآکو

این میوه های استوایی اغلب در آبگیر آمازون یافت می شود. گوشت این میوه در آبنبات و دسر استفاده می شود زیرا طعم آناناس و شکلات می دهد و بوی خوبی دارد. میوه استوایی کوپوآکو سیستم ایمنی را تقویت و از بیماری جلوگیری می کند. کوپوآکو «Cupuacu» درختی بومی آمریکای جنوبی است. میوه این درخت نیز با همین نام شناخته می شود. کوپوآکو ظاهری بیضی شکل و وزنی حدود یک تا دو کیلوگرم دارد.

این میوه قهوه ای رنگ تا حدود ۲۵ سانتی متر طول دارد. پوسته بیرونی این میوه سخت است و گوشت داخل آن سفید رنگ و معطر است. معمولا عطر این میوه ترکیبی از شکلات، آناناس، موز و گلابی توصیف می شود. میوه استوایی کوپوآکو بسیار مغذی و عالی است و فواید بسیاری برای سلامتی دارد. این درخت به صورت تجاری کشت می شود و میوه آن نیز برای تهیه محصولات غذایی مختلفی کاربرد دارد. همچنین در ترکیبات آرایشی مانند لوسیون بدن، بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. این میوه شیرین است و دارای ویتامین های، B1، B2، B3 و اسید چرب، آمینو اسید، آنتی اکسیدان، کلسیم، سلنیوم، ویتامین A و C است.

فیجوآ

فیجوآ در لیست میوه های استوایی سبز رنگ است که در برزیل به وجود آمده است. این میوه به افتخار گیاه شناس برزیلی، «خوا داسیلوا فیجو» نام گذاری شده است. همانطور که از نام آن پیداست، این میوه تلفیقی از طعم آناناس و گوآوا دارد. همینطور با نام گواواستین شناخته می شود، فیجوآ میوه درخت کوچکی به نام فیجوآ سلوویانا است.

این میوه بیضی شکل استوایی، پوستی سبز رنگ و گوشتی دانه ای، آبدار و خوش عطر دارد. این میوه به طور متوسط ۳۰ دانه ریز در هر پالپ دارد. گوشت شیرین ممکن است طعمی مایل به ترش داشته باشد و پوست خام آن معمولا پیش از مصرف جدا و دور انداخته می شود. میوه های رسیده لطیف و حساس هستند و با افتادن از روی درخت ضربه می بینند. بنابراین باید میوه ها پیش از اینکه خود از روی درخت بیافتند، چیده شوند.

لوبیا بستنی

لوبیا بستنی ممکن است طولی تا حدود ۱ متر داشته باشد. این میوه استوایی جزء گیاهان غلاف دار و بومی آمریکای جنوبی و مرکزی است. غلاف های بلند لوبیای اینگا «Inga bean» دانه هایی سیاه دارند که با یک پالپ نرم و سفید پوشیده شده و شیرین و خوراکی است.

طعم این پالپ مشابه بستنی وانیلی است. دانه های رسیده بستنی به راحتی با دست باز می شوند. پس از جدا کردن دانه ها پالپ قابل خوردن است. نمونه های بی شماری از اینگا وجود دارد، اما میوه اینگا ادولیس و تنها چند گونه دیگر خوراکی هستند. درخت اینگا به دلیل داشتن خاصیت تثبیت نیتروژن بسیار مشهور است.